شما اینجا هستید: Homeسخن سردبیرکووید19:بحران بزرگ در زمان اندک(مدل برچر)

سخن سردبیر

کووید19:بحران بزرگ در زمان اندک(مدل برچر)

سیده مسعوده میر مسعودی سردبیر مجله ایرانی روابط بین الملل

این روزها  تمام دنیا در شوک اپیدمی کرونا است ویروسی که توانست طی دوماه از استان ووهان چین  به 58 کشور جهان سفر کند و باخود ترس ، وحشت و مرگ را برای این کشورها به ارمغان آورد . موجود ذره بینی تاج دار که  مرزها ،هویت ها ،دین ها و ملیت ها و حتی قدرت ها  برایش اهمیتی ندارند و بشدت  به همه گیری و شیوع تمایل دارد و هرجا شرایط مساعد بود ساکن آنجا می شود!!
کووید 19 ویروسی از خانواده بزرگ کرونا که دنیا را درگیر خود کرده است و پیامدهای اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی  را برای اکثر کشورها بوجود آورده است .
با این مقدمه وارد بحث اصلی می شویم که اینکه این ویروس در کدام کشورها می تواند صدمات و آسیب های جدی بوجود بیاورد؟
در جواب این سوال باید گفت کشورهای که از نظر تصمیم گیریها در این گونه بحران ها و توجه به وقت طلایی در  شیوع و همه گیری، مدیریت درستی ندارند بیشترین درگیری و شیوع را تجربه می کنند . اگر بخواهیم این موضوع را در مدل بحران برچر قرار دهیم .سطح بحران کرونا در هر سه سطح :بین المللی ،منطقه ای و کشوری  قرار دارد. یک طرف تنش و درگیری غیر انسان  است که در آن تهدید ها از طرف ویروس است که کاملا غافل گیرانه عمل می کند . زمان نیز یک شاخص  بسیار مهم و کلیدی هم برای ویروس و هم مدیریت این گونه بحران است .
در مدیریت این گونه بحران های گذرا که تهدید بزرگ و زمان کم  است ،شاخص اطلاعات و آینده نگری روند بحران بسیار مهم است . در کشورهای توسعه یافته که اصول و قوانین اطلاع رسانی و شفافیت و احترام به حقوق تک تک  شهروندان وجود دارد و قبول مسئولیت و تعهد در سطح تصمیم گیری نیز  وظیفه بسیار دقیق و شفاف است و باید به ملت پاسخگو باشند بحران کاملا علمی مدیریت می شود . نمونه اش انگلستان یا نروژ است که بلافاصله با ورود ویروس و مثبت شدن تست کرونا حتی یک نفر، احساس مسئولیت و پاسخگویی دولت به مردم را می توان دید و در این گونه مدیریت ها با تشکیل گروه در بالاترین سطح امنیتی سعی می کنند  بحران را در جرقه به سمت کاهش بحران هدایت کنند و از صدمات و آسیب های بزرگ آن جلوگیری کنند
متاسفانه با عدم مدیریت به موقع بحران و هم چنین عدم آینده نگری در راههای ورود این ویروس در کشورما ،این بحران به یک بحران بزرگ و با قدرت غافلگیری بالا تبدیل شد و کشورما را در رده دوم این ویروس بعد از چین قرار داد. اگر همین تیم پیشگیری  و تشکیل گروه مدیریت بحران در بالاترین سطح امنیتی در 40 روز قبل انجام می شد ما اینقدر فاجعه نداشتیم و هدایت بحران به سمت کاهش با قرنطینه مرکز اصلی کرونا انجام می شد این همه هموطن در قم یا گیلان و حتی شیوع به استانهای دیگر را نداشتیم .
 البته با تمام این کاستی ها ،چون یک طرف بحران  غیر انسان است نمی توان گفت که کشور ما  با این تدابیر می توانست کاملا مصون بماند ولی آینده نگری و تشکیل مدیریت علمی بحران  می توانست با استفاده بهینه از  زمان طلایی  اقدام ، زمان غافلگیری ویروس را کم   و از شیوع گسترده آن جلوگیری می کرد.
بهرحال تحلیل کردن و پیدا کردن اشتباهات قبلی در این گونه بحران ها باعث فرو رفتن بیشتر در باتلاق بحران می شود . طراحی مسیر مدیریت بحران و آینده نگری آن کلیدی است .در مسیر آینده  تصمیم گیران بحران باید  اطلاعات واضح و شفاف به مردم بدهند تا از شیوع  و همه گیری آن جلوگیری کرد و برای رسیدن به مرحله کاهش در مدل برچر باید کار به متخصصان این رشته سپرد . تشکیل تیم های آموزش عمومی و تجهیزات مورد لزوم این ویروس را باید دولت به صورت فوق برنامه وبسیار برجسته و شفاف  در کار خود قرار دهد و مهمترین بحث در این مرحله تصمیم گیران این کشور باید بتوانند اعتماد ملت را کسب کنند و با تدبیر و دور اندیشی این بحران به مرحله کاهش برسانند  چون در این بحران همه در یک کشتی نشسته ایم و اگر درست مدیریت نشود  همه ساکنان کشتی متضمن ضرر می شوند. در تاریخ  کشور ما از این جنس بحران ها زیاد داشتیم ولی نحوه مقابله با آن بحران  مهم است که چگونه آن را مدیریت کنیم تا کمترین خسارت را به کشور وارد کند  با برنامه ریزی منطقی جلوی ضرر را  هرجا بگیریم منافع ملی را حفظ کردیم .

تحریریه مجله ایرانی روابط بین الملل