شما اینجا هستید: Homeیادداشتردپای توطئه در رُز گاردن

ردپای توطئه در رُز گاردن

محمدعلی عبدو: پژوهشگر مسائل بین الملل

«دولت لبنان، همواره در خط مقدم مبارزه با القاعده، داعش و حزب الله بوده است» این جمله ای از سخنرانی ترامپ بود که چند روز پیش، از رز گاردن کاخ سفید مخابره شد. درجریان یک نشست خبری در کنار سعد حریری نخست وزیر لبنان. دیداری که درست همزمان با پیروزی های چشمگیر حزب الله در مناطق عرسال انجام شده بود و تندی های جالب حریری را منعکس می کرد.
اتفاقی که در نبرد عرسال رخ داد، یک پیروزی برای جریان حزب الله بود و یک شکست عمیق برای سیاست های رژیم صهیونیستی؛ یحیی دبوق، در روزنامه لبنانی الانبار به خوبی به این شکست اشاره می کند. به زعم او، تعاریف خاص از حزب الله که مدت ها توسط صهیونیست ها ساخته شده بود حالا در حال فروریختن است.
بی تردید، پیروزی حزب الله بر عناصر تروریستی در این روزهای اخیر، دنیا را از تناقض های سنتی اسرائیل باخبر خواهد کرد.
واشنگتن پس از این اتفاقات، به دنبال تغییر در سناریوی تقابل رسانه ای و سیاسی با حزب الله خواهد بود. در این راستا بی شک، حیله ی دیرینه ی تفرقه اندازی، همچنان کارآمدترین مسیر پیش روی کاخ سفید و تل آویو است. شکاف سیاسی نسبتا قدیمی میان جریان المستقبل و حزب الله در لبنان، برای این هدف، به اندازه کافی وسوسه انگیز است اما همه ماجرا نباید به همین آسانی ختم شود.
نبرد عرسال در درون مرزهای لبنان و حتی بیرون از آن، این روزها در مقام یک پیروزی ملی نمایش داده
می شود و با همسان سازی میان دولت، ارتش و نیروی مقاومت نوعی ماهیت قهرمان گونه از این سه عنصر در حال تولید و تزریق به رسانه هاست؛ درست در همین شرایط، نخست وزیر لبنان ادعا می کند که حزب الله دردسرساز است و تا حد زیادی مخاطره آمیز. این اتفاق آشکارا در نظر اجتماع لبنانی، ایستادن مقابل یک قهرمان و حتی در نگاه حداکثری، ضربه به منافع ملی لبنان تعبیر خواهد شد و تاثیر معکوس این اظهارات در یک برهه زمانی نامناسب، گریبان حریری را خواهد گرفت و او را دست کم به حماقت سیاسی متهم خواهد کرد. علاوه بر این، سخنرانی سید حسن نصرالله پس از پیروزی و اهدای آن به جمعیت اهل تسنن، استفاده از شکاف مذهبی را در این راستا، به بن بست کشاند و چهره حزب الله را بیش از پیش محبوب کرد؛ البته در کنار همه اینها تقدیر و تحسین میشل عون، ریاست جمهوری لبنان از اقدامات حزب الله، می تواند شائبه منزوی شدن الحریری در سیاست داخلی لبنان را تقویت کند.
بعد دیگر این دیدار و نشست خبری را باید در کاخ سفید دنبال کرد. آمریکا  برای هدف ایجاد تفرقه سیاسی در لبنان، نیم نگاهی به احیای شکاف جریان المستقبل و ریاست جمهوری میشل عون دارد؛ شکافی که بعد از انتخاب میشل عون که به تعبیر نیویورک تایمز، متحد وفادار حزب الله محسوب می شود، تا حدودی خاموش شد. همین عبارت «متحد وفادار» می تواند به خوبی نشان دهنده اشتباه الحریری در ایجاد دوقطبی با
میشل عون باشد.
نکته مهم دیگر اینکه مواضع ترامپ که از جنس ادبیات مخصوص خودش، به شکل غافلگیرانه بیان شد،
به بهانه ای جذاب برای رسانه های آمریکایی بدل شده ؛ این تحلیل ها به درستی ثابت می کرد که ترامپ با فرض درست بودن مقابله با حزب الله، مسیر احمقانه ای را در پیش گرفته.
خانم گیل کولینز عضو سابق هیئت تحریریه نیویورک تایمز در یادداشتی کنایه آمیز می نویسد: « قاعدتا سعد الحریری، با حزب الله که بیشترین اثر را بر کابینه دارد، در قدرت شریک است. اما شما اگر رئیس جمهوری
می خواستید که توان درک و تحلیل این مسائل را داشته باشد، باید کس دیگری را انتخاب می کردید ! »
در نگاه عده ای از روزنامه نگاران آمریکایی، این مسیر به شکلی اجتناب ناپذیر محکوم به شکست است و حریری با جریانی که ثبات دولتش را تضمین می کند، وارد مخاصمه آشکار نخواهد شد.

بدین ترتیب دو حالت فرض می شود: سناریوی جدید و مشترک تل آویو و واشنگتن، یا با تدبیر حریری برای ادامه ائتلاف موقت با حزب الله و آرام نگه داشتن فضا، شکست خواهد خورد؛ و یا در حالت دیگر، با توجه به ماهیت قهرمان گونه حزب الله (تشدید آن با پیروزی اخیر) و همراهی میشل عون با این جریان، حریری شخصا دچار انزوای سیاسی شده و با چالش جدی در پایگاه اجتماعی مواجه خواهد شد.


تحریریه مجله ایرانی روابط بین الملل