شما اینجا هستید: Homeترجمهامریکا می تواند اعتبارش را دوباره در آسیا بدست آورد؟(قسمت اول)

امریکا می تواند اعتبارش را دوباره در آسیا بدست آورد؟(قسمت اول)

ترجمه:دکتر یوسف بشارت،زهرا رضایی

نویسندگان: مایکل گرین و اوآن مدیروس

 جو بایدن، رئیس جمهور آمریکا مصمم وارد کاخ سفید شد تا اعتماد از دست رفته جهان نسبت به ایالات متحده را احیا کند. احیای این امر بیشتر در منطقه هند – اقیانوسیه حائز اهمیت است، منطقه ­ای که به مانند اروپا در دوران جنگ سرد در مرکز اهمیت ژئوپلتیکی قرار گرفته است. حضور، نفوذ و اعتبار آمریکا در منطقه رو به افول است و احیای این امور برای بایدن مانند بیرون آمدن از عمق یک چاه عمیق است.  کره شمالی با وجود جلسات به ظاهر واقعی ترامپ در حال گسترش برنامه­ های هسته ­ای و موشکی  خود می باشد . جنوب شرقی آسیا به تأسی از گذشته واشنگتن به دنبال انعقاد توافق­نامه تجاری جدیدی با آسیا و اروپا است. چین در جبهه­ های بی شماری در حال گستراندن مرزهای خود می باشد.  این کشور در هنگ کنگ ، تبت و سین کیانگ دست به سرکوب می زند .همچنین تحریم ­های اقتصادی هدفمندی بر استرالیا اعمال نموده و در مبحث نظامی نیز به دنبال پیشبرد ادعاهای ارضی خود چه در محدوه زمین و چه در سطح دریا می باشد . اهمال کاری کابینه ترامپ نسبت به همه­ گیری ویروس کرونا و شورش اخیر در کنگره به اعتبار ایالات متحده در میان سیاستگذاران لطمه وارد کرده است.

بایدن اگر می­ خواهد آبروی از دست رفته ایالات متحده را احیا کند و در هند - اقیانوسه قدرتمند ظاهر شود، بایستی به فکر ارائه یک راهبرد جسورانه و دوراندیشانه باشد.  جورج شولتز، وزیر پیشین امور خارجه، دیپلماسی را به عمل باغبانی مانند دانست؛ وی معتقد بود همانطور که صبر به پرورش روابط و هرس علف­های هرز می ­انجامد، امنیت و کامیابی نیز از طریق صبر حاصل می شوند. اما امروزه با توجه به شدت رقابت و وجود نگرانی­های جدی درباره ظرفیت­ها و تعهد ایالات متحده  در هند - اقیانوسیه صرفا یک باغبان خوب بودن کافی نیست. بایدن باید فراتر از یک باغبان خوب عمل کند، به گونه ­ای که منطقه را از بار روانی  پساترامپ خارج کرده  و اعتماد از دست رفته آمریکا را احیا کند.

ایالات متحده آمریکا پیش از این نیز با چنین چالشی در آسیا روبرو بوده است . واشنگتن برای موفقیت و حفظ تفوق در قسمت­های زیادی از منطقه برنامه ­ریزی کرده است، به همین دلیل در چنین بزنگاهی به جای پذیرش مفهوم افول، توانایی ها و ظرفیت استراتژیک خود را به صورت غیر منتظره­ای  به نمایش گذاشته است.  جرج روزولت در اثنای جنگ جهانی دوم باور شکستی ناپذیری ژاپنی ها را با حمله هوایی دولیتل به توکیو در آوریل 1942 درهم شکست. ریچارد نیکسون در سال 1970 وضعیت نامطلوب آمریکا را به وسیله گشایش درها به سمت چین دگرگون کرد. رونالد ریگان نیز توانست بعد از حمله شوروی به افعانستان و کامبوج اوضاع را به نفع آمریکا تغییر دهد. وی توانست از طریق اتحاد با ارتش ژاپن کار نیروی دریایی شوروی را مختل کند و از پیشروی هرچه بیشتر این کشور به سمت اقیانوس آرام جلوگیری کند. این­ها نمونه­هایی از حرکات جسورانه و تا حدودی پر خطری بودند که بر قدرت، قاطعیت و توانایی آمریکا صحه می­ گذارند.بایدن هم باید چنین بلند همتی را از خود به نمایش بگذارد. او ممکن است فرصتی برای انجام اقدامات استراتژیک در مقیاس اقدامات صورت گرفته مشابه اقدامات روزولت و نیکسون نداشته باشد. اما دست کم چهار فضای بازی در زمینه اقتصادی، دفاعی، اتحاد و زیرساختها برای بایدن وجود دارد تا اعتبار از دست رفته امریکا را در زمینه تعهدات و توانایی های این کشور در منطقه هند – اقیانوسیه احیا نماید.

 این اقتصاد گیج و منگ است...

وقتی صحبت از رقابت اقتصادی به میان می­آید، واشنگتن به لاک دفاعی فرو می­رود. ایالات متحده دیگر نمی ­تواند با اتکا به اندازه و جاذبه ­های اقتصادی خود و همچنین تحرکات بخش خصوصی­اش، کشورها را مجاب کند تا در لوای قوانین و سیستم­های بین ­المللی که مورد حمایت خود این کشور قرار دارد ، فعالیت کنند. چین در بحث منابع بالادستی و مقاصد نهایی برای صادرات به سمت آسیا درحال ربودن گوی سبقت از آمریکا است، که در این صورت این کشور به نقطه مرجع اقتصادی برای حکومت­های آسیا تبدیل خواهد شد. (در تایید این موضوع، در سال 2020، جنوب شرقی آسیا  بزرگترین شریک تجاری چین به جای آمریکا و یا اروپا بوده است.) در سال­های اخیر این منطقه دو قرارداد جامع تجاری منعقد کرده است_ توافق­نامه جامع و پیشرو برای مشارکت ترانس اقیانوس آرام (CPTPP) و مشارکت جامع اقتصادی منطقه­ای (RCEP)_ که آمریکا عضو هیچ­کدام نیست.

ایالات متحده آمریکا به شدت نیازمند بازگشت به مراودات اقتصادی در منطقه هند_ اقیانوسیه است. بایدن می­توانست با چراغ سبز جهت پیوستن به (TPP) و یا قراردادهای گذشته آن جانی تازه بگیرد، اما سیاست داخلی اجازه چنین کاری را به وی نخواهد داد.  در عوض دولت باید چشم اندازی بلند پروازانه در راستای اقتصاد آسیایی برپایه رشد مشترک و موفقیتی پایدار و بدعتی مسئولانه تعریف کند. واشتنگتن توانایی ارائه برنامه­ ای که منحصرا بتواند با نفوذ اقتصادی مقابله کند ، ندارد. ولی این کشور می تواند عنوان کند که هدفش ارتقا رفاه اقتصادی طبقه متوسط در هند_ اقیانوسیه است. برای تحقق این امر، بایدن باید مسائل گسترده مربوط به منطقه از جمله بهداشت عمومی، ناهمسانی درآمد و تغییرات اقلیمی را مورد بررسی قرار دهد.امروزه با توجه به نگرانی­های عدیده­ای که درباره قابلیت­های آمریکا وجود دارد، صرفا یک باغبان خوب بودن در منطقه هند_ اقیانوسیه کافی نخواهد بود.

آمریکا می ­تواند با رعایت عدالت ، شفافیت و مسئولیت­ پذیری سابقه خوبی برای رهبری اقتصادی خودش به جا بگذارد.برخی از رسوم چین که در تضاد با چنین ارزش­هایی هستند، منافع اقتصادی در منطقه هند - اقیانوسیه را به مخاطره می ­اندازند. این امور شامل کنترل متصلب چین بر روی جریان آزاد اطلاعات و اقتصاد دیجیتال، عدم رعایت حریم خصوصی و حق مالکیت معنوی، اعمال سوبسید بیش از حد بر روی مشاغل دولتی و همچنین عدم شفافیت در مرز میان فعالیت­ های بازرگانی و نظامی می­ شود. به تصویرکشیدن ارزش­های اقتصادی آمریکا نه تنها مفید خواهد بود، بلکه با تأثیر مخرب چین نیز مقابله خواهد کرد. ایالات متحده می­ تواند اقدامات عملی برای پیشبرد این چشم­اندازها داشته باشد. دولت بایدن باید برای یک توافق تجاری دیجیتال که بتواند نگرش­های منطقه ­ای را به سمت استفاده از اطلاعات خصوصی و هوش مصنوعی سوق دهد ، مذاکره کند. دولت بایدن باید مجدانه به دنبال یک متحد بخش خصوصی محور باشد، متحدی که متمرکز بر ارتقاء میزان سرمایه­گذاری آمریکا در زیرساخت­های آسیا، پروژه­های انرژی پاک و همچنین به دنبال مدیریت طرح ویژه آسیایی در جهت اجرای قوانین در رقابت­های ملی که به دنبال ایجاد تحرک برای تلاش موازی در سازمان تجارت جهانی هستند، باشد.  دولت بایدن باید همکاری نزدیک با توکیو داشته باشد، تا ابتکارات سیاست اقتصادی ژاپنی - آمریکایی را برای اعمال عدالت و شفافیت در فعالیت اقتصاد منطقه­ای مانند انرژی پاک و زیرساخت­های مالی را ارتقاء دهد. برای شروع رهبری روابط مالی بایدن باید بی­درنگ دستش را برای میزبانی همکاری اقتصاد آسیایی در سال 2023 و همکاری با مقرهای 2021 و 2022 تایلند و نیوزلند برای ساخت مجموعه­ای از پیشرفت­های بنیادی بلند کند.

 ساخت ، ساخت، ساخت

سرمایه گذاری در زیرساخت­ها به صحنه دیگری از رقابت­ تبدیل شده است. چین بصورت ویژه ازطرح یک کمربند یک جاده برای گسترش نفوذ خود بهره گرفته است . این کشور بیش از صد میلیارد دلار در سیستم حمل و نقل ، انرژی و هم چنین پروژه های دیجیتالی برای اتصال آسیا به اروپا سرمایه گذاری کرده است. از سیستم مترو در جاکارتا گرفته تا بندری در کامبوج،  و هم چنین انتقال فیبر کابلهای نوری از طریق پاکستان به یک نیروگاه در بنگلادش همه شاهدی بر  توانایی های این کشور در مبحث زیرساخت می ­باشند.

واشنگتن نه منبع و نه ظرفیتی برای مقابله مستقیم دارد. دولت ترامپ سعی کرد با طرح­های برنامه ریزی شده ای که هرگز هم جوابگو نبودند، بصورت مستقیم با حضور چین مقابله کند. واشنگتن وقتی استانداردی در سطح بالا به­ منظور طراحی و یا اجرای پروژها تعریف می­کند ، وقتی پروژه هایی با کیفیت بالا در زمینه مدیریتی و مالی ارائه می­دهد و یا وقتی ساز و کاری معتبر برای کنترل کیفی قراردادها و پروژه ها تعریف می­ کند، به بهترین حالت ممکن آن­ها را پیاده می ­کند . در صورتی که آمریکا تصمیم بگیرد که این قابلیت­ های خود را در زیرساختهای آسیا به کار گیرد، می تواند بجای احداث بنادر و راه آهن توافقات و قراردادهایی در زمینه ساخت پایه ­ریزی نماید.. در همین زمینه استرالیا و ژاپن اخیرا با آمریکا مبادرت به همکاری نموده ­اند و این­گونه همکاری ­ها باید هند، کره جنوبی، اروپا و دیگر کشورها را هم شامل شود.

دولت بایدن باید اجلاس جهانی زیرساخت­ها را بر اساس مدل  نشست­های امنیت هسته­ای و آژانس امنیت سلامت جهانی اوباما، دو بار در سال برگزار نماید. این اجلاس­ها که ظرفیت جذب چین را هم دارند، به آمریکا این اجازه را خواهد داد تا در ایجاد و مدیریت گفت­وگوهای جهانی که بر زیرساخت­هایی که در مباحث امور مالی، تحمل پذیری بدهی، طراحی پروژه، حقوق کار و محیط زیست و همکاری چند جانبه متمرکز است، ورود پیدا کند. به عنوان انگیزه برای مشارکت آمریکا می­توانست دعوت سرمایه گذاران خارجی برای همکاری با بودجه پروژه زیرساخت آمریکا را مد نظر داشته باشد. طرح این ایده برای رقابت مستقیم با چین نیست، بلکه فراتر از آن است. این ایده به دنبال ایجاد چارچوب­ها و مشوق ­هایی است که سطح پروژه های بی آر ای را ارتقاء داده و این امکان را برای آمریکا فراهم می ­آورد تا بگونه­ای معنا دار و پایدار وارد بازی ­ها شود. اگرچه آمریکا قصد داشت با تی پی پی همکاری کند، ولی هدفش ایجاد مجمعی در راستای تشویق چین برای ارتقاء استاندارهایش به منظور کسب یا حفظ دسترسی به پروژه­ها در آسیا و دیگر نقاط جهان بود.

 ادامه دارد...........

تحریریه مجله ایرانی روابط بین الملل

       شماره مجوز ۷۹۸۱۰

از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی

مجله ایرانی روابط بین الملل

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله ایرانی روابط بین الملل است.
باز نشر مطالب با ذکر منبع بلامانع است.

کانال مجله ایرانی روابط بین الملل

کانال مطالعات روابط بین الملل